Twee weken geleden had ik niet gedacht dat ik er vandaag zou staan/lopen. Een halve marathon? Dat houd ik nooit vol! Een week geleden begon ik weer te lopen en te trainen. En ach, die halve marathon moesten we ook nog maar weer eens proberen. Ik kon me herinneren van vorig jaar dat het een mooie loop was en verder niet zo veel. Wel wist ik nog dat er pacers waren. Toen ging ik, vlak na een blessure, mee op 11 per uur. Nu had ik me voorgenomen om op 10 km per uur te gaan. Echter er waren geen pacers.

Wel waren er honderden lopers voor de 5, 10, 15 en 21,1 km. Een groot pak zette zich om 14.00 uur in beweging. Uiteraard was het voornemen om heel rustig aan te doen. Uitlopen zou al fantastisch zijn. Binnen de twee uur? Heel misschien. De eerste kilometer ging in 5:36. Eigenlijk was dat te snel, maar voor mijn gevoel ging het goed. Zo hield ik het heel lang vol. Ik sloot aan bij een kerstmuts die een goed tempo had voor mij. Toch moest ik hem en zijn maat op zo’n 6 kilometer laten gaan. Het ging voor mijn gevoel net iets te hard. Niet echt, maar ik wilde me sparen, want op het eind zou ik het naar verwachting zwaar krijgen, gezien de zeer geringe voorbereiding.

De kilometers bleven gemiddeld in 5:33 gaan. Hoe lang hield ik het vol? Het weer was zelfs zeer aangenaam. Af en toe brak een zonnetje door. Ik verslapte niet tot mijn eigen verbazing en kreeg ook de kerstmuts weer in het zicht. Niet dat ik hem nog in kon halen, maar ik kwam toch dichtbij. Het gemiddelde ging nog iets sneller, maar de laatste kilometer was heel zwaar. De uiteindelijke tijd was 1:56:45. Dat had ik van tevoren niet gedacht. Geen goede tijd, maar voor de vorm en de conditie lang niet slecht. Het herstel was aardig, maar de spierpijn een stuk minder.

In heel december had ik nog geen kilometer gelopen. Ook in november was het aantal loopkilometers zeer beperkt (70). De redenen: (veel) te druk, geen puf, geen zin. Nu is het kerstvakantie en komt direct de lust tot lopen terug. Vandaag dan ook maar de traditionele kerstcross, georganiseerd door de politie, gelopen. Lage verwachtingen uiteraard, want de conditie was ver te zoeken.

Er lag aardig wat sneeuw en dat was vooral te merken in het begin bij de grote ronde om de 6 voetbalvelden van Drenthina (mijn vroegere voetbalclub). Ruim 30 lopers waren komen opdraven. Vanaf het begin liep ik in de achterhoede en in het begin helemaal achteraan. In het bos was het prachtig. Ik was even weer vergeten hoe mooi lopen kan zijn. De sneeuw is weliswaar lastig, maar levert een prachtig plaatje op.

Mijn mede-rode-lantaarn-drager had ik inmiddels achter me gelaten en het ging mooi rustig, maar steeds beter. Voor me timede ik twee lopers: xe9xe9n op een halve en de andere op een minuut voorsprong. Dat waren mooie doelen voor de tweede volle ronde. Ik haalde ze langzamerhand in en dat was het dan ook wel zo’n beetje. De uiteindelijke tijd was 53:59. Erg langzaam natuurlijk, maar dat geeft niet. Het plezier is weer terug!

Deze wedstrijd stond voorheen altijd in juni gepland. Nu in het najaar. Verschil in temperatuur was er bijna niet, want het was vandaag zonnig en warm. Wel was het af en toe drassig, waardoor het een ietwat lastig parcours werd. Ook door de vele keitjes en kleine steiginkjes op de hellingen van de Hondsrug was het niet gemakkelijk. Persoonlijk was het parcours echter vooral lastig door een groot gebrek aan conditie en training. De trainingskilometers zijn momenteel minimaal en de vorm is ver te zoeken. Het lopen gaat zeer moeizaam. Blessueres zijn er gelukkig nauwelijks meer, hoewel de lies nog wat nazeurt.

Ik schat zo’n 80 lopers stonden aan de start van de 5,3 en 10,6 kilometer, waaronder ook wat regionale cracks. Meteen na de start bleek al dat het vandaag niet gemakkelijk zou zijn: plassen, modder en heel veel losse en vaste keien die boven het loopvlak uitstaken. Uitkijken dus. Later kwamen daar nog de vele steigingen en dalingen bij. Het werd daardoor wel een mooi parcours. Al na de eerste ronde van ruim 5 kilometer kreeg ik de aandrang om te gaan wandelen. Dat kon ik nog even uitstellen. Maar op zo’n 8 kilometer gaf ik toe. Een lange wandeling en daarna enigszins uitgerust weer verder. Toch was de laatste anderhalve kilometer zwaar en erg lang. In ruim 54 minuten kwam ik over de finish. Een erg slechte tijd. Maar op het moment zit er niet veel meer in. We wachten op betere tijden.

Nadat ik in het ziekenhuis een foto had laten nemen van mijn enkel, was hij de volgende dag weer een stuk dikker. Een stuk trombosekous om de enkel gaf stevigheid en daar heb ik een dikke week mee gelopen. De rontgenfoto liet niet veel bijzonders zien. Wel heb ik weer zo’n twee weken stilgezeten, althans wat lopen betreft. De zwelling op mijn enkel nam af en zo deed de pijn. Het was al weer een dag of wat tijd om te lopen, maar de tijd ontbrak eenvoudigweg.

Vandaag was de Nelli Cooman run in Stadskanaal. Was het verstandig om daar aan mee te doen? Of moest ik het eerst langzaam weer opbouwen? Een compromis kon natuurlijk ook: 10 kilometer in een rustig tempo. Het waren rondjes van 2,5 kilometer, dus uitstappen kon altijd nog. Alles beneden de 50 minuten zou winst zijn. Dat bleek later al moeilijk genoeg.

Ik kam laat bij de inschrijving, maar het lukte nog net. Blijkbaar is het startschot gegeven door Nelli zelf, maar ik heb haar niet gezien, omdat ik achteraan startte. Het tempo lag de eerste kilometers net boven de 5 min. per kilometer. En het was wel te doen. Ik voelde al dat er ook niet veel meer in zat. De enkel hield zich prima en de lies gaf nog een hele lichte pijn. Een behoorlijk stuk voor het einde van de tweede ronde werd ik al gedubbeld door de koplopers. Dat had ik nog nooit meegegemaakt, maar had alles te maken met het tempo. Ook daarna werd ik door heel wat lopers op een ronde gezet. Maar dat was niet erg. Het tempo was nog steeds net boven de 5 min.

De tijd van de laatste doorkomst gaf iets meer dan 38 minuten aan. Het finishen onder de 50 werd zo nog een hele dobber. Toch zette ik iets meer aan, maar voelde wel dat er niet veel meer in zat. Ik probeerde vol te houden en kon zo nog net binnen de vijftig minuten eindigen en was behoorlijk moe. Een van de slechtste tijden op een tien kilometer ooit, maar dat was van minder belang. Ik had tenminste weer eens gelopen!

Het is misschien wel de mooiste wedstrijd van het jaar in mijn loopagenda. Helaas moet ik de Lemelerbergloop ook dit jaar weer afzeggen. Vorig jaar had ik andere verplichtingen. En nu? Geblesseerd! Na de Amsterdamse marathon ging het langzaam aan beter met mijn lies. Na een week echter voelde ik een licht pijntje op de wreef van mijn linkerenkel. Niets verontrustends nog. Wel eens vaker last van. Soms gaat het mis, zoals ruim een jaar geleden. Toen moest ik een tijdje ingetaped lopen. Nu verwachtte ik dat niet. Maar afgelopen woensdag, tijdens de gymopleiding, probeerde ik een bijna-salto. En dat kunnen 46-jarige mannen misschien beter niet doen. Ik kwam niet fijn neer en voelde dat in mijn rug, maar zeker ook in mijn voet. Het was enigszins pijnlijk. De volgende morgen was de pijn een stuk erger en liep ik een beetje hinkepinkend door school. Direct maar de dokter gebeld. Vandaag foto laten maken, waarvan de uitslag over een paar dagen komt. De pijn is minder erg geworden, maar het lopen over de Lemelerberg kan ik op mijn buik schrijven. Baal!

Het is misschien wel de mooiste wedstrijd van het jaar in mijn loopagenda. Helaas moet ik de Lemelerbergloop ook dit jaar weer afzeggen. Vorig jaar had ik andere verplichtingen. En nu? Geblesseerd! Na de Amsterdamse marathon ging het langzaam aan beter met mijn lies. Na een week echter voelde ik een licht pijntje op de wreef van mijn linkerenkel. Niets verontrustends nog. Wel eens vaker last van. Soms gaat het mis, zoals ruim een jaar geleden. Toen moest ik een tijdje ingetaped lopen. Nu verwachtte ik dat niet. Maar afgelopen woensdag, tijdens de gymopleiding, probeerde ik een bijna-salto. En dat kunnen 46-jarige mannen misschien beter niet doen. Ik kwam niet fijn neer en voelde dat in mijn rug, maar zeker ook in mijn voet. Het was enigszins pijnlijk. De volgende morgen was de pijn een stuk erger en liep ik een beetje hinkepinkend door school. Direct maar de dokter gebeld. Vandaag foto laten maken, waarvan de uitslag over een paar dagen komt. De pijn is minder erg geworden, maar het lopen over de Lemelerberg kan ik op mijn buik schrijven. Baal!

Van tevoren gaf ik mezelf 15% dat ik de marathon xfcberhaupt zou uitlopen. Het motto was immers "Elke kilometer telt". De verkoudheid was gelukkig bijna weg. De voorbereiding was te gering en mijn liesblessure erg pijnlijk. Al met al geen goede vooruitzichten, maar desalniettemin toch zin om te gaan lopen.

Op tijd werd ik door het gezin in de buurt van het Olympisch Stadion uitgezet. Zij gingen o.a. naar Madame Tussaud, maar kregen ook met de marathon te maken, doordat er vrijwel geen tram reed en zo vele kilometers wandelend aflegde. Nadat ik mijn startnummer in Sporthallen Zuid had gehaald, naar het stadion. Tas in bewaring en naar binnen. Maar gauw het startvak in, want daar scheen tenminste de zon.

Om half elf ging de meute in beweging en het duurde nog 5 minuten voordat ik de startstreep gepasseerd was. In het begin veel mensen langs de weg, waaronder Bjorn. De lies begon al weer flink op te spelen. Hoeveel kilometer zou ik redden? 10, 15 of misschien wel 25? Bij de eerste waterposten om de 5 kilometer ging ik steeds even rustig drinken en strekoefeningen doen. Conditioneel voelde het prima aan, maar de pijn werd heviger. Toch leek het na zo’n 15 kilometer niet nog erger te worden. 

Langs de Amstel duurde het heel lang voordat ik eindelijk Ouderkerk aan de Amstel bereikte. Ondanks dat het qua publiek erg rustig was hier, toch mooi om te lopen. Noordwaarts ging het weer en ik strekte inmiddels om de twee xe1 drie kilometer. De vermoeidheid, in combinatie met de pijn, begon ook al aardig te komen. Bij het 25-kilometerpunt waren we zo’n beetje weer in Amsterdam gekomen en volgde het saaie stuk door het industrie- en kantorengebied. Gelukkig waren daar ook Ronald, Patricia en Bjorn. Eerstgenoemde liep een stuk met me mee om te filmen: http://www.youtube.com/watch?v=-aUf2otzMzk&feature=player_embedded. Mijn stukje staat op 4:00 minuten en 4:30.

Op kilometerpunt 29 volgde mijn eerste wandeling en daarna werd het een lijdensweg. De stukken die ik ‘hardliep’ werden steeds korter en de wandelstukken steeds langer. De pijn in de lies (liezen inmiddels) werden minder belangrijk. Mijn hele lichaam begon pijn te doen. Met name de kuiten en mijn linkerbovenbeen. Soepel lopen was er al lang niet meer bij. 6 kilometer voor het eind kwam ik wandelend weer voorbij Ronald en Patrica. En twee kilomeer later trof ik mijn gezin die al heel lang op mij zaten te wachten. De laatste kilometers waren verschrikkelijk. Aangespoord door mensen langs de kant en ook weer Bjorn probeerde ik iedere keer weer een honderd xe0 driehonderd passen te lopen, het zag er niet uit.

Met dank aan Bjorn voor de foto’s

Natuurlijk wilde ik niet wandelend het stadion binnen komen, dus vermande ik mij en ‘liep’ de laatste 500 meter. Net als winnaar Yegon (vlak voor mij ) verkrampte ik de laatste tientallen meters totaal. Na maar liefst 4 uur en 34 minuten en 59 seconden ging ik over de finish. Op dat moment niet eens zo blij, maar dit had ik vierenhalf uur eerder nooit verwacht.

Al met al toch heel content dat ik mijn tweede marathon heb uitgelopen, ondanks de lage verwachtingen van mijzelf. Een eventueel volgende keer laat ik mijn beurt voorbijgaan bij dergelijke omstandigheden. Nu rest een zeer vermoeid lichaam, veel spierpijn en toch ook tevredenheid!

Op het moment van schrijven is het nog 1 dag en 20 uur volgens mijn afteller en dan begint de Amsterdam marathon. Vanmorgen nog even gelopen en mijn lies voelt nog hetzelfde. Ik ga er al niet meer van uit dat ik de marathon uit zal lopen. Het motto is nu: elke kilometer telt! Ik ben dankbaar voor de adviezen die ik op mijn vorige bericht heb gekregen. Een aantal adviseerde om naar de fysio te gaan. Dat zou inderdaad niet onverstandig geweest zijn. Toch maak ik zo’n stap niet zo gauw. Evenzovele raadden aan om er gewoon voor te gaan. Dat laatste doe ik min of meer ook, maar zonder hoge verwachtingen. De tijd is al helemaal geen item meer, want snel lopen is er zeker niet bij. Ik hoop dat er, ondanks alles, toch nog wat te genieten valt. Dit klinkt triester als bedoeld, maar goed, ik had het me dan ook anders voorgesteld.

Gisteren met de plaatselijke loopgroep meegelopen. Verkoudheid was nog niet helemaal over, maar dat was niet zo erg. Ik voelde mijn lies en dat werd ondanks het zeer rustige tempo alleen maar erger, zelfs zeer pijnlijk. En dan te bedenken dat ik zondag ongeveer 5 keer zo ver moet. Ik heb lang uitgekeken naar de marathon, maar hij is me nu veel te dichtbij…

De aanloop naar de Amsterdam Marathon gaat eerlijk gezegd niet zo voorspoedig. Met het risico dat dit een meelijwekkend blogje wordt, even een opsomming: weinig tijd om te trainen (soms maar 1 of 2 maal per week); lange duurlopen die nogal stroef gaan; behoorlijke verkoudheid/grieperigheid momenteel, waardoor zwakke conditie; en een opspelende liesblessure. Dit stemt mij eerlijk gezegd wat onzeker over het verloop van de komende marathon. Vandaag heb ik wat papieren gekregen, zoals het inschrijvingsbewijs en de marathonkaart. Mijn nummer is 7298. Zal dit nummer ook finishen?